Ο Γκουίντο συλλαμβάνεται με τον πεντάχρονο γιο του και στέλνεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αουσβιτς. Εκεί ο καλόκαρδος Ιταλοεβραίος πείθει το αγόρι ότι όλα αυτά που βιώνει είναι ένα παιχνίδι, με πολύ αυστηρούς κανόνες, αλλά με έπαθλο για τον νικητή ένα αληθινό τανκ... Η Αμαλία Καλυβίνου δεν αγαπούσε απλά την ταινία «Η ζωή είναι ωραία» του Ρομπέρτο Μπενίνι και τη μουσική του Νίκολα Πιοβάνι. Τη λάτρευε. «Του μοιάζω του Γκουίντο», έλεγε μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Αληθινό «τανκ» στη δική της ζωή μέχρι το τέλος. Μαχητική, ρομαντική, αισιόδοξη. Σαν τον πρωταγωνιστή. Με ύστατο έναν διακαή πόθο: «Ενισχύστε την "Ελπίδα", το σωματείο για τα πάσχοντα από καρκίνο παιδιά. Για να χτιστεί το Α' Παιδιατρικό Ογκολογικό Νοσοκομείο στην Ελλάδα». Την Παρακευή οι απανταχού φίλοι της bloggers θα της απονείμουν το δικό τους «Οσκαρ», αφιερώνοντας τις σελίδες τους με σκοπό «να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».
Αξιοπρέπεια
Οργισμένη, αλλά και δικαιωμένη έφυγε το Σάββατο η Αμαλία Καλυβίνου, η τριαντάχρονη κοπέλα, αυτός ο γενναίος άνθρωπος που συγκλόνισε το πανελλήνιο δίνοντας σκληρή μάχη με την ασθένεια, τον καρκίνο του πνεύμονα που την ταλαιπωρούσε, περήφανα και με αξιοπρέπεια, έχοντας στο πλευρό της εκατοντάδες φίλους μέσα από το ημερολόγιό της το: http://fakellaki. blogspot. com/.
Εδώ και καιρό, η άγνωστη για τους πολλούς «Vanessa rogers» του alwaysplay@gmail.com, δεν απαντούσε στα e-mail. Πριν από δώδεκα ημέρες ήταν η τελευταία μας επικοινωνία: «Σήμερα δεν τηλεφώνησα νωρίς, επειδή λόγω παρενεργειών από τη χημειοθεραπεία δεν ήμουν καλά, και τώρα που τηλεφώνησα.... παραείναι αργά!».
«Η δημοσιοποίηση της περιπέτειάς της της έδωσε ζωή, της χάρισε ανάσες για να ζήσει και άλλες μέρες», μας είπε η μητέρα της Δικαία Τσαβαρή. Πρωί πρωί κατέβηκε στα Καμίνια, στο Κοιμητήριο της Ανάστασης, για να καλημερίσει την Αμαλία της και να της ανάψει ένα κεράκι, δίπλα στους σωρούς των λουλουδιών που τη συντροφεύουν στον οικογενειακό τους τάφο. «Αγία Βαρβάρα - Πειραιάς» το δρομολόγιό μας. «Η Αμαλία δυστύχησε να γνωρίσει πολλούς ανάλγητους και ανεύθυνους γιατρούς και ευτύχησε να γνωρίσει, επίσης πολλούς, ευσυνείδητους, υπεύθυνους και γεμάτους ενδιαφέρον για τον ασθενή τους γιατρούς, γιατρούς που τιμούν το επάγγελμά τους. Θέλω να γράψετε ότι όλους αυτούς που τη στήριξαν, τη φρόντισαν, την παρηγόρησαν, προσπάθησαν να απαλύνουν τον πόνο της, σωματικό και ψυχικό, τους ευχαριστούμε θερμά και τους ευγνωμονούμε. Το "Ερρίκος Ντυνάν", τον κύριο Δαλακούρα και τόσους άλλους».
«Χαιρόταν σαν παιδί»
«Η Αμαλία μας ήταν ευτυχισμένη το τελευταίο εικοσαήμερο, όταν είδε την περιπετειά της στον Τύπο», προσθέτει η Γεωργία, η αδελφή της. «Το Παιδιατρικό Ογκολογικό Νοσοκομείο θα είναι το καλύτερο κεράκι στη μνήμη της. Τον τελευταίο καιρό διάβαζα τα e-mail της και τα σχόλια των φίλων της ήταν τόσα πολλά που χαιρόταν σαν παιδί. Μας τηλεφωνούσαν στο σπίτι, ρωτούσαν, όλα αυτά είχαν ζεστάνει την καρδιά της, την όπλισαν με ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά. Γιατροί που αισθάνθηκαν την ανάγκη να της ζητήσουν συγγνώμη για τη συμπεριφορά των συναδέλφων τους, μαθητές σχολείων, μέλη οργανώσεων της έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης».
Η Φρόσω Χατζάκη, κοινωνική λειτουργός στο «Ερρίκος Ντυνάν», από τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της όλα αυτά τα χρόνια, θυμάται: «Πριν από ενάμιση χρόνο μού έλεγε για το blog που ήθελε να φτιάξει. Την ενθάρρυνα. Εκεί μοιράστηκε όλο τον πόνο της ζωής της και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις εξετάσεις και τους γιατρούς που μιλούσαν για "ιδιοπάθεια".
Αγάπη...
Είναι συγκλονιστικό το "Εξαιτίας σου, γιατρέ μου". Η Αμαλία έζησε παραπάνω επειδή είχε την αγάπη του κόσμου».
Η Φρόσω Χατζάκη ήταν αυτή που κατέβασε στο blog την επιστολή της κυρίας Δικαίας και της Γεωργίας. «Η Αμαλία τα έχει πει όλα και μεις, η μητέρα της και η αδελφή της, δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα παραπάνω. Ούτε και η ίδια άλλωστε θα το ήθελε».
Ο καρδιολόγος Στρατής Παναγάκος ήταν κοντά της μέχρι την τελευταία στιγμή. «Ηταν έντονα και δυνατά βιώματα όσα έζησα τον τελευταίο καιρό με την Αμαλία. Ηταν τρομακτικά ικανοποιημένη με το ενδιαφέρον του κόσμου. Ηθελε να ανοίξει το δρόμο για τους επόμενους νοσούντες, να τους πει: "Μην το βάζετε κάτω". Ηταν πλήρως συνειδητοποημένη ότι η κατάστασή της ήταν πολύ δύσκολη. Υπήρχαν στιγμές που μας έδινε κουράγιο. Εφυγε ένας γενναίος άνθρωπος, που αντιμετώπισε την ασθένεια με αξιοπρέπεια».
Μια ανθοδέσμη στο βάζο, ο υπολογιστής κλειστός, το παράθυρο σφαλισμένο, οι φωτογραφίες στον τοίχο θαμπές. Τα σπαθιά και τα πιστόλια της από τα ανέμελα παιδικά χρονια, παροπλισμένα δίπλα στη βιβλιοθήκη. Οι πατερίτσες πλάι στην καρέκλα δεν χρειάζονται πια.
«Ηθελε πάντα να κάνει θόρυβο», γράφει η επιγραφή, απόκομμα από περιοδικό, απέναντι από το άδειο κρεβάτι της. «Μακάρι να γίνουμε μπάλα που θα πάρει και θα σηκώσει όλους τους ανάλγητους φακελάκηδες, όλους τους ξεφτιλισμένους γραφειοκράτες που σκοτώνουν εμάς και τα παιδιά μας -τουλάχιστον στο θέμα της υγείας», έλεγε και ξανάλεγε.
«Φασαριόζα»
Ισως από εκεί ψηλά η «φασαριόζα» -αγαπημένος αυτοχαρακτηρισμός- Αμαλία, με το λευκό σορτσάκι και τα αθλητικά ελβιέλα του χορού, σαν αυτά που φορούσε στα οκτώ της, με μια μπάλα στο χέρι, να ξεσηκώνει τον κόσμο, να οργανώνει «εν ώρα κοινής ησυχίας» μεσημεριανό «ματσάκι ποδοσφαίρου»... Να ρίχνει σουτάκια στις βαριές κλειστές εξώπορτες αναγκάζοντας τη γειτονιά να βγει ουρλιάζοντας... στα μπαλκόνια.
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ :
- Οι φιρμες : Τεσσέρης Ιωάννης (25-02-06)
- Οι φιρμες : ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ--ορθοπεδικός,επιμελητής στο ΚΑΤ (07-07-06)
- ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΧΑΜΟΥΡΕΣ.. (24-09-06)
- IKA- H ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ (22-03-07)
- ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"..... (07-04-07)
- Tα 15' του Γουόρχολ να αφήσουν βάση (03-05-07)