Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΡΕΛΑΣ

Πώς γλίτωσαν δύο παιδιά

Δύο παιδιά. Δύο διαφορετικές ιστορίες. Μία κατάληξη. Ευτυχώς -σε αυτή την περίπτωση- θετική. Δεν είναι, όμως, πάντα έτσι. Σύμφωνα με τη ΜΚΟ «Αρσις», στην Ελλάδα 150.000 ανήλικοι εργάζονται, ενώ 460.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετών ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Στην Αθήνα, η «Αρσις» εντόπισε συνολικά 156 παιδιά, τα οποία εργάζονται στο δρόμο. Το συνιθέστερο προφίλ είναι κορίτσια από την Αλβανία, ηλικίας από πέντε έως δέκα χρόνων, που πωλούν μικροεμπορεύματα και επαιτούν.

Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας. Σήμερα, ήρθε η ώρα να τα ακούσουμε.

Ο Αρης

Ο πατέρας του Αρη, από το Φιέρι της Αλβανίας, δούλευε στο ταχυδρομείο της πόλης για περίπου ένα χρόνο. Κάθε μέρα έστελνε εκατοντάδες γράμματα και δέματα σε διάφορες περιοχές της χώρας. Μια μέρα όμως τον απέλυσαν. Τότε αποφάσισε να στείλει τον γιο του στην Ελλάδα για να δουλέψει.

Ισα ίσα που τα έβγαζε πέρα η οικογένεια. Οι γονείς ήταν άνεργοι και η 80χρονη γιαγιά δεν είχε τη δύναμη να προσέξει τα πρόβατα. Από πολύ νωρίς, ο Αρης είχε αναλάβει τη μεγαλύτερη ευθύνη στην οικογένεια: το εισόδημα.

Δεν τον πείραξε πολύ όταν έφυγε. Κρατούσε καλά φυλαγμένες τις αναμνήσεις από τα ελαιόδεντρα που περιέβαλλαν το χωριό του. Ηξερε, άλλωστε, ότι θα βρει καλύτερα στην Αθήνα. Σταθερή ηλεκτροδότηση, σύστημα παροχής νερού, πράγματα που δεν μπορούσε καν να φανταστεί στο Φιέρι.

Ενας «φίλος» του πατέρα του τα κανόνισε όλα. Αυτός θα τον βοηθούσε να περάσει τα σύνορα -παράνομα φυσικά- και να φτάσει στην Αθήνα, με αντάλλαγμα 600 ευρώ. Πρώτη του αποστολή, μόλις έφτασε στην πρωτεύουσα, ήταν να κερδίσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε τα λεφτά που χρωστούσε στο διακινητή του. Μετά, θα εξασφάλιζε και την οικογένειά του.

Ο Αρης ξεκίνησε να πουλά μικροαντικείμενα στους δρόμους της Αθήνας. Κουκλάκια, αναπτήρες, χαρτομάντιλα, ό,τι μπορούσε. Κάθε μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, περπατούσε σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές περιοχές της Αθήνας για να πουλήσει το εμπόρευμά του.

Αργά το βράδυ, γύριζε στο διαμέρισμα των Εξαρχείων. Εκεί, έμενε μαζί το ζευγάρι διακινητών του -το «φίλο» της οικογένειας και τη γυναίκα του- και τα δύο παιδιά τους, αλλά και με άλλα πέντε παιδιά, που ζούσαν όπως ο Αρης. Αφού έδινε στο «φίλο» όλα τα χρήματα που μάζευε, πήγαινε για ύπνο στο μικρό δωμάτιο που μοιραζόταν με τα πέντε παιδιά. Στο υπόλοιπο διαμέρισμα δεν πήγαινε συχνά, γιατί εκεί ζούσε η οικογένεια των διακινητών, σε συνθήκες άριστης διαβίωσης.

Στην Αλβανία, οι γονείς του μικρού Αρη ήταν ικανοποιημένοι με την απόφαση που πήραν, να στείλουν δηλαδή το παιδί τους στην Ελλάδα. Σχεδόν μία φορά το μήνα, ο «φίλος» τους μαζί με τη σύζυγό του επισκέπτονταν το Φιέρι για να δώσουν το κομπόδεμα του Αρη. Μερικές φορές, έφερναν και μια βιντεοκασέτα, όπου παρουσιαζόταν η καθημερινή ζωή του Αρη σε μια διώροφη βίλα στην οποία υποτίθεται ότι ζούσε, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά.

Δύο εξαντλητικά χρόνια πέρασαν έτσι, μέχρι που ο Αρης γνώρισε τους street workers της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Αρσις: Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων». Υστερα από λίγο καιρό, έγινε και η καταγγελία. Αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι των Εξαρχείων και συνέλαβαν τους διακινητές. Κάτω από το στρώμα του Αρη βρέθηκαν περίπου 800 ευρώ. Ηταν τα χρήματα που μάζευε κρυφά ο μικρός για να τα στέλνει στην οικογένειά του. Ηταν και η αιτία που μπροστά στα μάτια των αστυνομικών, ο μεγαλύτερος γιος του διακινητή τον χτύπησε στο πρόσωπο.

Εχουν περάσει μερικά χρόνια από τότε. Ο διακινητής καταδικάστηκε σε οχτώ χρόνια φυλάκισης και ο Αρης μαζί με τα άλλα πέντε παιδιά αναγνωρίστηκαν επίσημα ως θύματα παράνομης διακίνησης. Σήμερα, βρίσκεται με την οικογένειά του πίσω στους ελαιώνες του Φιέρι.


Και η Μιρέλα

Η Μιρέλα είναι μέλος της πολιτισμικής κοινότητας των Jevg, μιας μειονότητας καθόλου συμπαθούς από τον υπόλοιπο αλβανικό πληθυσμό. Αυτό είναι όμως το λιγότερο. Εχει εφτά αδέλφια και μέχρι πριν από λίγα χρόνια κανένας στην οικογένεια δεν δούλευε. Ολοι εξαρτιούνταν από ένα μικρό επίδομα της μητέρας της από την Πρόνοια.

Τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Ενα από τα αδέλφια της βρέθηκε στη φυλακή και οι τρεις αδελφές της πουλήθηκαν σε «σπίτι» στην Ιταλία, όπου δουλεύουν ως πόρνες.

Η τύχη τής -τότε 10χρονης- Μιρέλας θα ήταν η ίδια με αυτή των αδελφών της, εάν η θεία της δεν είχε αποφασίσει να την πάρει μαζί της στη Θεσσαλονίκη για να βρει δουλειά. Μια καινούργια αλλά δύσκολη αρχή περίμενε τη Μιρέλα στη συμπρωτεύουσα. Αρχισε να ζητιανεύει στους δρόμους για πολλές ώρες. Επρεπε να μαζέψει όσα περισσότερα χρήματα μπορούσε. Αν δεν τα κατάφερνε, αν δεν γύριζε στο σπίτι με ένα ακριβές ποσό, την επόμενη μέρα ξανάβγαινε στους δρόμους, γεμάτη σημάδια από την κακοποίηση.

Επί έξι μήνες ζούσε με το φόβο, μήπως δεν καταφέρει να μαζέψει τα χρήματα που της ζητούσαν. Το τέλος δεν άργησε να έρθει. Η Ελληνική Αστυνομία τη συνέλαβε και επέστρεψε πίσω στην Αλβανία, όπου η μη κυβερνητική οργάνωση «Terre Des Hommes» (Γη των Ανθρώπων) ανακάλυψε ότι το κορίτσι ήταν καταχωρισμένο στο αλβανικό πρόγραμμα πρόληψης για την παράνομη διακίνησης παιδιών.

Χάρη σε αυτό το πρόγραμμα, η Μιρέλα μπόρεσε να γυρίσει στο σχολείο και να γραφτεί σε σχολή κομμωτικής, ενώ η οικογένειά της άρχισε να λαμβάνει φαγητό, σχολικά είδη και φάρμακα.
Σήμερα είναι 15 χρόνων και ζει στο Ελμπασάν, μια πόλη της κεντρικής Αλβανίας. Δουλεύει αρκετές ώρες την ημέρα σε ένα κομμωτήριο και προσπαθεί να βγάλει όσα περισσότερα χρήματα μπορεί. Μερικοί περίοικοι τη γνωρίζουν από παλιά.