ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
2012: “HOLY BOOM” Ταινία Μεγάλου Μήκους, σε στάδιο προπαρασκευής
2011: “ΒΗΜΑ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ” Διαφημιστικό Σποτ της εφημερίδας: Το Βήμα
της Κυριακής
2011: “ΡΟΔΑΚΙΝΟ ΚΟΜΠΟΣΤΑ” του Miguel Mihura Θεατρική Παράσταση με
την ομάδα “Τα Παιδία Παίζει”
2011: “ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΕΙΝΑΣ” των Ignacio Del Moral & Margarita Sanchez Θεατρική
Παράσταση με το Θέατρο Σκούπα
2010: “ΜΑΥΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ” του Peter Shaffer Θεατρική Παράσταση με την
ομάδα “Τα Παιδία Παίζει”
2009: “LITSA.com” Σήριαλ σε σενάριο των Κων/να Γιαχαλή και Παναγιώτη
Μαντζιαφού (Antenna, β σαιζόν, Επεισόδια 01-09)
2009: “40 ΚΥΜΑΤΑ” Σήριαλ 28 επεισοδίων σε σενάριο της Τίνα Καμπίτση (Antenna)
2008: “ΟΙΚΟΣ ΕΥΓΗΡΙΑΣ Η ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΔΥΣΙΣ” του Μανώλη Κορρέ
Θεατρική Παράσταση με την ομάδα “Τα Παιδία Παίζει”
2008: “ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ” Σήριαλ σε σενάριο της Μυρτώ Κοντοβά (Alpha
Επεισόδια 18-26)
2008: “COUPLING” Σήριαλ σε σενάριο της Τίνα Καμπίτση
(Antenna Επεισόδια 13-19)
2007: Αυτοτελή επεισόδια για την σειρά του Antenna “Ιστορίες μυστηρίου από την
απέναντι όχθη” “Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ”, “ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ”.
2006: “CIRCO DE LA VIDA” 35mm 16’00’’ ταινία μικρού μήκους σε σενάριο
Μάνου Αθανασιάδη
Διακρίσεις: *Τιμητική Διάκριση της επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ του
Λας Πάλμας (Ισπανία 2007)
*Διακρίσεις Φωτογραφίας, Σκηνογραφίας, Ενδυματολογίας,
Μακιγιάζ και Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Φανταστικού
Κιν/φου (Αθήνα 2007)
2006: “Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ” του Ιάκωβου Καμπανέλλη Θεατρική
Παράσταση με την ομάδα “Τα Παιδία Παίζει”
2005: “Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ...Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ” των Αλέξανδρου
Ντερπούλη και Σίλα Σεραφείμ. Θεατρική Παράσταση με την ομάδα “Τα
Παιδία Παίζει”
2003: “ΛΟΥ & ΛΕΝΑ” 35mm 24’00’’ ταινία μικρού μήκους σε σενάριο του
Μάνου Αθανασιάδη και Μαρίας Λάφη
Διακρίσεις: *Platinum Remi στο 37ο WorldFest-Houston USA 2004
*Διακρίσεις Σκηνοθεσίας και πρώτου Γυναικείου Ρόλου στο 6ο
Διεθνές Πανόραμμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο
Θεσσαλονίκη 2004
2002: 70 Μονόλεπτα με θέμα “Έλληνες κομικογράφοι” για το MEGA CHANNEL
2001: “ΚΑΝΕ ΟΡΕΞΗ” 35mm 15’00’’ ταινία μικρού μήκους σε σενάριο Μάνου
Αθανασιάδη
Διακρίσεις: *Platinum Remi στο 35ο WorldFest-Houston USA 2002
*Ειδική Μνεία στο 4ο Διεθνές Πανόραμμα Ανεξάρτητων
Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο Θεσσαλονίκη 2002
*1ο Βραβείο Παραγωγής, Διακρίσεις: Σκηνοθεσίας, Μοντάζ,
Α’γυναικείου ρόλου, Α’ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ “Μικρές
Πρεμιέρες” 1ο Θεματικό φεστβάλ ταινιών μικρού μήκους με
θέμα: Κωμωδία (ΙΕΚ ΑΚΜΗ, Περιοδικό Σινεμά) Αθήνα 2002
2000: Τηλεσκηνοθεσία στο σήριαλ του MEGA CHANNEL “ΠΕΣΤΟ ΨΕΜΑΤΑ”
2000-2012: Μουσικά Video clips
1990: “ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” 16mm 7’30’’ σπουδαστική ταινία μικρού μήκους
Προσωπικά σε έχει αγγίξει η κρίση και πως ο χώρος της τέχνης μπορεί να παρέμβει διορθωτικά;
Η κρίση έχει αγγίξει όλους μας. Σαφώς και δεν έχουμε δουλειά για τα προς το ζην. Υπάρχει όμως κι ένα κεφάλαιο που λέει ότι η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες… Καλλιτεχνικές ευκαιρίες. Πριν από μια πενταετία, όταν όλοι ευημερούσαν δεν υπήρχε θεματολογία στην τέχνη. Όλοι ήμασταν στα ωραία μας σαλόνια και προσπαθούσαμε να κατεβάσουμε ιδέες για ενδιαφέροντα project. Από όταν άρχισαν οι δυσκολίες οι ιδέες μας χτύπησαν την πόρτα από μόνες τους.
Ξαφνικά έχουμε πράγματα να πούμε, έχουμε θέματα να καταγγείλουμε.
Είδαμε τον διπλανό μας να καταστρέφεται, είδαμε το μέγεθος της διαφθοράς στη πολιτική της χώρας μας. Ανακαλύψαμε ότι η αθωότητα χάθηκε ίσως και για πάντα.
Μια νέα σκέψη μπαίνει στο κεφάλι μου: “Κάνω ταινία γιατί έχω κάτι σοβαρό να πω “
Το κράτος δαπανά χρήματα στον πολιτισμό από τον Ο.Π.Α.Π. και όχι μόνον η διανομή αυτή γίνεται αξιοκρατικά ή ισχύει <<ο έχων μπάρμπα στην Κορώνη;>>
Αν το κράτος δαπανά χρήματα για την τέχνη? Ερώτηση που όλοι ξέρουν την απάντηση. Τι να σου πω. Η εικόνα που έχω από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου είναι ότι είναι απελπιστικά χρεωμένο. Τα ποσά που θεωρητικά εισρέουν στο κέντρο δε φτάνουν ούτε για τους μισθούς των εργαζομένων. Το κέντρο χρωστάει χρήματα σε ταινίες που έχουν γίνει πριν από δύο και τρία χρόνια. Υπάρχουν εγκρίσεις που εκκρεμούν άλλο τόσο.
Από την άλλη ο Υπουργός Πολιτισμού κλείνει τα ΔΗΠΕΘΕ της χώρας. Το μόνο που τον απασχολεί είναι η προώθηση του Βυζαντίου, όπου απασχολείται το σόι του, έχοντας κάνει το υπουργείο πολιτισμού οικογενειακή επιχείρηση. Για το φεστιβάλ Αθηνών βέβαια ούτε κουβέντα μέχρι τώρα και μάλλον δεν προβλέπεται. Η χρηματοδότηση της τέχνης είτε από τον ΟΠΑΠ είτε από οπουδήποτε αλλού παραμένει στα σαλόνια των γνωστών οικογενειών…
Επιχειρηματίες επενδύουν στον πολιτισμό;
Δεν γνωρίζω προσωπικά. Μερικές φορές τυχαίνει να ακούσω για κάποιους ότι δίνουν κάποια ποσά η χορηγίες στις ταινίες. Υπάρχει μια καλή ρύθμιση στο νομοσχέδιο του Κινηματογράφου που αφορά το tax free. Υποτίθεται ότι όταν μια εταιρεία επιχορηγεί κάποια ταινία, το ποσό της χορηγίας εκπίπτει φορολογικά. Δεν ξέρω καν αν το γνωρίζουν αυτό οι εναπομείναντες επιχειρηματίες της χώρας… Στην Βρετανία αυτό δούλεψε, οι φοροαπαλλαγές που δίνει το Εγγλέζικο κράτος στις ξένες παραγωγές ξαναέφερε το Hollywood στο Λονδίνο. Ο χώρος κινήθηκε και οι άνθρωποι δουλεύουν. Εδώ ακόμη το σκέφτονται, στη χώρα με το καλύτερο κλίμα και τις άπειρες ώρες ηλιοφάνειας του καλοκαιριού. Θα μπορούσε να είναι ένας παράδεισος γυρισμάτων, με ότι συνεπάγεται αυτό… τέχνη, τουρισμό, μεροκάματα, φήμη…
Ο κόσμος του θεάτρου (σκηνοθέτες αλλά και ηθοποιοί) κατά πόσο έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν;
Θα ήθελα να πιστεύω ότι το θέατρο προχωρά. Το καλό είναι ότι έχουμε πληθώρα μικρών ανεξάρτητων θεατρικών σχημάτων. Μέσα σε αυτά σίγουρα υπάρχουν μικρά διαμάντια και αρκετή σαβούρα. Άλλωστε η άποψη του καθενός για αυτό που βλέπει είναι απολύτως υποκειμενική.
Για το εμπορικό θέατρο δεν θέλω να μιλήσω, πρόκειται και πάλι για δουλειά λίγων κι εκλεκτών. Το εμπορικό θέατρο είναι άλλο ένα θύμα του Ελληνικού νεποτισμού.
Από πότε αρχίζει η δράση σου στο χώρο της σκηνοθεσίας;
Δουλεύω πολλά χρόνια. Έχω κάνει μικρού μήκους, τηλεόραση, θέατρο, video clips.
Είναι φορές που ντρέπομαι να πω ότι είμαι σκηνοθέτις, γιατί αισθάνομαι ότι αυτός ο τίτλος φέρει μεγάλη ευθύνη. Τι σημαίνει αυτό? Κάθε φορά που ξεκινώ μια νέα δουλειά αισθάνομαι ότι είναι η πρώτη μου μέρα στο σχολείο, δρω σα μικρή μαθήτρια. Σαν να ξαναρχίζω από την αρχή. Κάθε δουλειά που κάνω είτε είναι εμπορική είτε καλλιτεχνική , τη γουστάρω τρελά, και την αντιμετωπίζω σαν μοναδική. Η σπουδή της σκηνοθεσίας είναι όπως η υποκριτική. Δεν μπορείς να σταματήσεις να μαθαίνεις. Πρέπει να συνεχίζεις να διαβάζεις να βλέπεις και να ενημερώνεσαι. Και από καλλιτεχνικής αλλά και από τεχνικής πλευράς. Τα μέσα σήμερα σου δίνουν απίστευτες δυνατότητες. Μπορείς να παράγεις εικόνα με πολύ ακριβό κόστος αλλά και με σχεδόν μηδενικό Πρέπει να σταθούμε έξυπνοι καλλιτεχνικά και να χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών.. Κυρίως σε μια τέτοια οικονομική συγκυρία που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Δεν πρέπει να σταματήσουμε να παράγουμε,
Έχεις σκηνοθετήσει θέατρο, κινηματογράφο αλλά και σήριαλ, τι σε μαγεύει περισσότερο
Το σινεμά είναι η μεγάλη μου αγάπη. Την πρώτη φορά που πήγα σε κινηματογράφο είδα την ταινία «Ο καλός ο Κακός και ο άσχημος.» ηλικία 5-6 χρονών απόγευμα Κυριακής στο σινεμά Λουζιτάνια (τώρα πια παρκινγκ ). Ο πατέρας μου θα ήθελε πολύ να δει αυτή την ταινία για να με σύρει σε αυτή την ηλικία στην σκοτεινή αίθουσα. Αυτό το απόγευμα έφερε στη ζωή μας μια Κυριακάτικη συνήθεια πολλών ετών, γιατί ανακάλυψα ότι υπήρχε ένα ς κόσμος διαφορετικός. Από εκείνο το απόγευμα όποιος με ρωτούσε τι θα γίνω όταν μεγαλώσω έπαιρνε την απάντηση: “θα φτιάχνω έργα… “ Δεν ήξερα τότε ότι υπήρχε ο σκηνοθέτης
Ως κάτοικος της πόλης των Αθηνών βρίσκεις πράγματα που σου αρέσουν και τι θα άλλαζες αν σου δινόταν η ευκαιρία να αλλάξεις;
Θα ήθελα να αλλάξουν οι κάτοικοι αυτής της πόλης. Να γίνουν πιο ευγενικοί και κοινωνικά ευαίσθητοί. Να μην κοιτάνε μόνο τη βολή τους.
Να νοιάζονται για τον διπλανό τους. Η κοινωνική μόρφωση είναι το πιο σημαντικό στοιχείο που μας λείπει. Αν ο μέσος Έλληνας καταλάβαινε πόσος σημαντική είναι, τότε η Αθήνα θα γινόταν ένας μικρός παράδεισος. Οι κάτοικοι κάνουμε την πόλη κι όχι η ΠΟΛΙΣ του κατοίκους.
Υπάρχει κάποιο πρότυπο σκηνοθέτη που έχεις;
Πάντα υπάρχουν ταινίες που με συναρπάζουν, εξαρτάται από τις συγκυρίες που ζω κάθε φορά. Πιο παλιά αισθανόμουν ότι υπήρχαν είδη ταινιών που δεν με αφορούσαν. Ξαφνικά τα ανακαλύπτω τώρα και αναρωτιέμαι πως μου ξεφύγανε. Απλά ήμουν σε διαφορετική φάση. Λατρεύω τους Ευρωπαίους, μου αρέσει το Ρώσικο σινεμά, ανακαλύπτω τους Ασιάτες, Αν αρχίσω κι αραδιάζω ονόματα θέλω τρεις σελίδες γιατί θα σκέφτομαι μήπως ξεχάσω κανέναν και τον αδικήσω. Το σημαντικό για μένα είναι να βλέπω τα πάντα με ανοιχτό μυαλό και να προσπαθώ να καταλάβω τη πρόθεση του εκάστοτε δημιουργού.
Οι σκηνοθέτες έχουν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους...
Όπως και οι υπόλοιποι άνθρωποι..
Τελικά, ποια είναι η Μαρία Λάφη ; Ο καθημερινός άνθρωπος της δίπλα πόρτας ή μήπως κάτι άλλο;
Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι κάθε φορά που ξεκινώ να κάνω κάποια ταινία, να γράψω ένα σενάριο, η να σκηνοθετήσω ένα θεατρικό, καταλήγω να ενδύομαι τα θέλω των πρωταγωνιστών μου, να πάσχω μαζί τους, να προσπαθώ να τους καταλάβω μέσα από την δική μου ματιά και βιώματα, και τελικά να ταυτίζομαι με αυτούς ,. Κατά τα άλλα όλα πάνε καλά. Ρωτήστε τους φίλους μου, πως τους ταλαιπωρώ σε τέτοιες περιόδους, γιατί πολύ απλά δεν με αναγνωρίζουν.
Κάποτε η δουλειά τελειώνει κι εγώ επιστρέφω στη δική μου πραγματικότητα, αλλαγμένη μερικές φορές προς το καλύτερο, φαντάζομαι όμως και προς το χειρότερο.
Θέλεις να μου πεις πως ονειρεύεσαι την ΕΛΛΑΔΑ ... της μη κρίσης;
Από τότε που γεννήθηκα ακούω ότι η Ελλάδα περνά κρίση. Με ένα μικρό διάλειμμα της γνωστής περιόδου των Ολυμπιακών αγώνων κι έπειτα που ξαφνικά όλοι ήταν πλούσιοι. Οκ πάμε ξανά πίσω. Αν Ελλάδα χωρίς κρίση σημαίνει Λαμόγια πολιτικοί, διαφθορά και κοιμισμένος λαός τότε… μάλλον προτιμώ την κρίση.
Κάνε μια ευχή….
Μόνο μία? Ακόμη και το τζίνι του Αλαντίν δίνει τρεις…
Ελπίζω η νέα γενιά να τα καταφέρει καλύτερα από εμάς και τους γονείς μας.
http://www.youtube.com/watch?v=MhgVllqKyS4