Κατέκτησε ό,τι συλλογικό και προσωπικό τίτλο βρέθηκε στον... δρόμο του και δικαίως θεωρείται το πρόσωπο του 2008 στο χώρο του ποδοσφαίρου. Ο λόγος, φυσικά, για τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος πρόσφατα αναδείχτηκε παίκτης της χρονιάς από τη FIFPro και το «France Football», ενώ απομένει και το βραβείο της FIFA για να κάνει το... τρεμπλ και να ολοκληρώσει μία ονειρεμένη γι’ αυτόν σεζόν. Πώς έφτασε όμως μέχρι εδώ; Στις επόμενες γραμμές θα κάνουμε μια αναδρομή στη μέχρι τώρα καριέρα του Πορτογάλου σούπερ-σταρ από τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην πόλη της γενέτειράς του Φούντσαλ μέχρι το Μάντσεστερ και την κορυφή της Ευρώπης.

Τα πρώτα χρόνια
Το ταλέντο του Κριστιάνο Ρονάλντο ντος Σάντος Αβέιρο (πήρε το όνομά του από τον 40ο πρόεδρο των ΗΠΑ, Ρόναλντ Ρέιγκαν, τον οποίο θαύμαζε ο πατέρας του ως ηθοποιό) φάνηκε σε πολύ μικρή ηλικία, όταν ακόμα έπαιζε με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς του στην πόλη Φούντσαλ της Νήσου Μαδέιρα, όπου γεννήθηκε. Σε ηλικία 8 χρόνων γράφτηκε στις ακαδημίες της τοπικής ομάδας Αντορίνια, όπου εργαζόταν ο πατέρας του ως υπάλληλος. Σύντομα ενδιαφέρθηκαν γι? αυτόν οι δύο μεγάλες ομάδες της περιοχής, Νασιονάλ και Μαρίτιμο, με την πρώτη να κερδίσει τελικά τη «μάχη» για την απόκτησή του.
Ωστόσο, ούτε στους «αλβινέγκρος» έμελλε να μείνει για πολύ διάστημα, αφού μόλις δύο χρόνια αργότερα τον εντόπισαν τα «λαγωνικά» της Σπόρτινγκ Λισσαβώνας και μετά από μόλις τρεις μέρες δοκιμής του, ο μικρός Κριστιάνο μετακόμισε στην πρωτεύουσα, έναντι του ποσού των 1.600 ευρώ.
Από τη νοσταλγία στην αναγνώρισηΣτην «τρυφερή» ηλικία των 13 χρόνων ο Ρονάλντο εντάχθηκε σε μία από τις διασημότερες ποδοσφαιρικές ακαδημίες του πλανήτη, την Αλκοσέτε (όπως ονομάζεται το «φυτώριο» της Σπόρτινγκ), αλλά τα πρώτα χρόνια δεν ήταν καθόλου εύκολα. Εξαιτίας της περίεργης προφοράς του, λόγω της καταγωγής του από τη μαροκινή ακτή της Μαδέιρα, τα υπόλοιπα παιδιά τον κορόιδευαν και σύντομα εμφάνισε σημάδια νοσταλγίας.
Έτσι, αναγκάστηκε η μητέρα του να μετακομίσει στη Λισσαβώνα για να βοηθήσει τον γιο της στην προσαρμογή του και σιγά-σιγά ο νεαρός Κριστιάνο άρχισε να αναδεικνύει το ταλέντο του. Στα 16 του είχε μεταμορφωθεί σε ένα ψηλόλιγνο αγόρι, με εκπληκτικά φυσικά και τεχνικά προσόντα, που ξεχώρισε από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, φτάνοντας μέχρι και την πρώτη ομάδα της Σπόρτινγκ.
Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας στις 29 Σεπτεμβρίου το 2002, περνώντας ως αλλαγή στη θέση του Νικουλάε στην εκτός έδρας ήττα από την Μπράγκα με 2-4, ενώ πέτυχε τα πρώτα του γκολ στο 3-0 επί της Μορεϊρένσε στις 6/10.Μάλιστα, έγραψε το όνομά του στο Πάνθεον της ιστορίας των «λιονταριών», καθώς έγινε ο πρώτος παίκτης που αγωνίστηκε στην U-16, στην U-17, στην U-18, στη δεύτερη και στην πρώτη ομάδα μέσα σε μία σεζόν! Η ραγδαία άνοδός του συνεχίστηκε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 17 ετών με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας κι έτσι σύντομα το όνομά του έγινε γνωστό και εκτός των συνόρων της πατρίδας του.

Η δικαίωση του Σερ Αλεξ
Η πρώτη ομάδα που έδειξε ενδιαφέρον για τον Ρονάλντο ήταν η Λίβερπουλ του Ζεράρ Ουγιέ, όμως ο Γάλλος τεχνικός προτίμησε να περιμένει κάποιο διάστημα να δει την εξέλιξη του παίκτη. Ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και «έκλεισε» τον 18χρονο άσο, συμφωνώντας με τη Σπόρτινγκ να τον αφήσει για ακόμη ένα χρόνο στη Λισσαβώνα, ώστε να αναπτύξει λίγο ακόμη το ταλέντο του.
Το ίδιο καλοκαίρι (Αύγουστος του 2003) οι δύο ομάδες έδωσαν ένα φιλικό για τα εγκαίνια του νεότευκτου -τότε- «Ζοσέ Αλβαλάδε» και ο Σκωτσέζος «θαμπώθηκε» από τα προσόντα του πιτσιρικά. Η συγκυρία της αποχώρησης του Μπέκαμ για τη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν ιδανική κι έτσι ο «Φέργκι» αποφάσισε να φέρει άμεσα τον νεαρό άσο στο «Ολντ Τράφορντ», καταβάλλοντας στα «λιοντάρια» το ποσό των 13 εκατ. ευρώ!
Η φανέλα με το «7»
Ο Ρονάλντο έγινε ο πρώτος Πορτογάλος που φόρεσε τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, κάνοντας το ντεμπούτο του μία εβδομάδα αργότερα στο ματς με την Μπόλτον (4-0) με το νούμερο 7 στην πλάτη. Η συγκεκριμένη φανέλα είναι σημαδιακή στους «κόκκινους διαβόλους», καθώς κατά το παρελθόν την έχουν φορέσει «ιερά τέρατα» της ιστορίας του αγγλικού συλλόγου, όπως οι Τζορτζ Μπεστ, Μπράιαν Ρόμπσον, Ερίκ Καντονά και Ντέιβιντ Μπέκαμ.
Ο ίδιος, όπως παραδέχτηκε σε συνέντευξή του μερικά χρόνια αργότερα δεν ήθελε να αναλάβει αυτό το βάρος από τόσο μικρός: «Όταν πήγα στο Μάντσεστερ με ρώτησαν ποιο νούμερο θέλω να φορέσω. Ζήτησα το 28 που είχα και στη Σπόρτινγκ, αλλά ο Φέργκιουσον αρνήθηκε, δίνοντάς μου το 7. Αυτό μου έδωσε περισσότερη δύναμη και μεγαλύτερο κίνητρο να πετύχω, αφού έπρεπε να αντεπεξέλθω σε αυτή την τιμή που μου έκανε».
Η ώρα της καταξίωσηςΑπό την πρώτη χρονιά στο Μάντσεστερ ο Ρονάλντο απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Γιουνάιτεντ και δεν άργησαν να έρθουν οι πρώτες διακρίσεις. Δύο συνεχόμενες χρονιές (2005 και 2006) κατέκτησε το βραβείο της FIFA για τον καλύτερο νέο παίκτη της χρονιάς, το 2007 αναδείχτηκε κορυφαίος νέος ποδοσφαιριστής και παράλληλα παίκτης της χρονιάς στην Αγγλία, ενώ τερμάτισε 2ος στην ψηφοφορία για τη «Χρυσή Μπάλα» μετά τον Κακά.
Η κορυφαία σεζόν της έως τώρα καριέρας του, όμως, ήταν αναμφισβήτητα η περσινή. Σημειώνοντας 42 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις (μόλις 4 λιγότερα από το απόλυτο ρεκόρ του Ντένις Λόου την περίοδο 1963-64), βοήθησε τη Γιουνάιτεντ να σηκώσει το Τσάμπιονς Λιγκ και το πρωτάθλημα Αγγλίας, όντας πρώτος σκόρερ και στις δύο διοργανώσεις, ενώ κατέκτησε και το «Χρυσό Παπούτσι» της Ευρώπης, χάρη στα 31 γκολ που πέτυχε στην Πρέμιερ Λιγκ.
Τα επιτεύγματά του αυτά του χάρισαν το βραβείο του κορυφαίου παίκτη της FIFPro και πρόσφατα τη «Χρυσή Μπάλα» που δίνει κάθε χρόνο το γαλλικό περιοδικό «France Football». Έγινε, έτσι, ο 3ος Πορτογάλος που κατακτά τον συγκεκριμένο τίτλο μετά τους Εουσέμπιο (1965) και Φίγκο (2000) και ο 4ος στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά τους Λόου (1964), Μπόμπι Τσάρλτον (1966) και Τζορτζ Μπεστ (1968).
«Το ονειρευόμουν από μικρό παιδί», δήλωσε κατά τη βράβευσή του ο 23χρονος επιθετικός και συνέχισε: «Είναι μία σπουδαία μέρα για μένα και την οικογένειά μου. Το συγκεκριμένο βραβείο έχουν κατακτήσει δύο σπουδαίοι Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές και είναι σπουδαίο συναίσθημα που προσθέτω το δικό μου όνομά ανάμεσά τους. Είναι απίστευτο αν σκεφτώ ότι ξεκίνησα την καριέρα μου πριν από λίγα χρόνια. Θέλω να ευχαριστήσω όσους με ψήφισαν και ειδικά τους συμπαίκτες μου που με τις πάσες τους με βοήθησαν να γίνω ο καλύτερος».
Το «φλερτ» με τη Ρεάλ
Μετά τις εκπληκτικές εμφανίσεις του στην περσινή σεζόν, ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποτέλεσε το πιο «καυτό» όνομα στο καλοκαιρινό μετεγγραφικό παζάρι, εξαιτίας του έντονου ενδιαφέροντος που έδειξε η Ρεάλ Μαδρίτης. Ο πρόεδρος των «μερένχες», Ραμόν Καλντερόν δήλωνε... ερωτευμένος με τον Πορτογάλο άσο και ήταν αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να τον φέρει στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου».
Ωστόσο, ούτε τα 80 εκατ. ευρώ που πρόσφερε μπόρεσαν να πείσουν τον Σερ Αλεξ Φέργκιουσον να τον παραχωρήσει και σ? εκείνο το σημείο ξεκίνησε ο «πόλεμος» ανάμεσα στα δύο κορυφαία ευρωπαϊκά κλαμπ. Τα ισπανικά και τα αγγλικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για δεδομένη συμφωνία ανάμεσα στη Ρεάλ και τον παίκτη, ο οποίος πίεζε απ? την πλευρά του τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να δεχτεί την πρόταση, απειλώντας πως δεν θα επιστρέψει στην Αγγλία μετά τις καλοκαιρινές διακοπές του.
Ωστόσο, οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν ήταν διατεθειμένοι να πουλήσουν το μεγάλο αστέρι τους και προχώρησαν σε καταγγελία στη FIFA για παράνομη προσέγγιση του παίκτη, με τη παγκόσμια ομοσπονδία, πάντως, να αποφασίζει να μη λάβει κάποια μέτρα εναντίον των Μαδριλένων. Εν τέλει, πείστηκε και ο ίδιος ο Ρονάλντο πως δεν πρόκειται να φύγει από το Μάντσεστερ και γύρισε μετανιωμένος στο Μάντσεστερ, δηλώνοντας πως θα μείνει για τουλάχιστον ακόμη μία σεζόν στη Γιουνάιτεντ, ενώ και ο Καλντερόν εγκατέλειψε τις προσπάθειες απόκτησής του.
Η εθνική ΠορτογαλίαςΈχοντας αγωνιστεί σε όλες τις «μικρές» εθνικές ομάδες της πατρίδας του, ο Κριστιάνο Ρονάλντο έκανε το ντεμπούτο του στους Ανδρες τον Αύγουστο του 2003, στη φιλική νίκη με 1-0 επί του Καζακστάν. Το καλοκαίρι του 2004 συμμετείχε στην αποστολή για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μολονότι σημείωσε μόλις δύο γκολ και η ομάδα του ηττήθηκε στον τελικό από την παρέα του Θοδωρή Ζαγοράκη συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ενδεκάδα της διοργάνωσης, ενώ λίγες μέρες αργότερα αγωνίστηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου αναδείχτηκε δεύτερος σκόρερ με επτά γκολ, ενώ στην τελική φάση στη Γερμανία πέτυχε μόλις ένα τέρμα (με πέναλτι κόντρα στο Ιράν), φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά. Το περιστατικό που «σημάδεψε» τη συμμετοχή του στη διοργάνωση ήταν στον προημιτελικό με την Αγγλία, όταν διαμαρτυρήθηκε έντονα για ένα μαρκάρισμα του Γουέιν Ρούνι στον Καρβάλιο, ζητώντας την αποβολή του συμπαίκτη του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Η συμπεριφορά του εκνεύρισε τους Αγγλους φιλάθλους και αυτόματα έγινε το «μαύρο πρόβατο» για αυτούς, ενώ αποδοκιμάστηκες έντονα και κατά τη διάρκεια του ημιτελικού με τη Γαλλία. Αυτό, μάλιστα, ήταν και η αιτία να χάσει το βραβείο του καλύτερου νέου ποδοσφαιριστή του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αφού στην ψηφοφορία, που έγινε μέσω του διαδικτύου, οι Αγγλοι ψήφισαν όλους τους αντιπάλους του κι έτσι ο τίτλος κατέληξε στον Λούκας Ποντόλσκι.
Ο ίδιος ενοχλήθηκε πάρα πολύ και δήλωσε πως δεν θα επιστρέψει στο Νησί, αλλά κατόπιν παρέμβασης του συμπατριώτη του και βοηθού του Φέργκιουσον, Κάρλος Κεϊρόζ -με τη συγκατάθεση και του Ρούνι- η παρεξήγηση λύθηκε. Μάλιστα, λίγες μέρες αργότερα ανανέωσε για ακόμη πέντε χρόνια το συμβόλαιό του με τους «κόκκινους διαβόλους» και έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας, λαμβάνοντας 135.000 ευρώ τη βδομάδα!
Μία μέρα μετά τα 22α γενέθλιά του (στις 6/2/2007) φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην εθνική Πορτογαλίας σε φιλικό ενάντια στη Βραζιλία, κατόπιν αιτήματος του προέδρου της ομοσπονδίας, Κάρλος Σίλβα, ο οποίος πέθανε δύο μέρες πριν το ματς. «Μου το είχε ζητήσει ο κ. Σίλβα. Είναι, βέβαια, μικρός για να είναι αρχηγός της εθνικής ομάδας, αλλά μου το είχε ζητήσει ο πρόεδρος, που πλέον δεν είναι μαζί μας», εξήγησε ο τότε προπονητής του, Λουίς Φελίπε Σκολάρι.
Έχοντας πραγματοποιήσει ονειρεμένη σεζόν με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ήταν το πρόσωπο του Euro 2008 στα γήπεδα της Ελβετίας και της Αυστρίας. Όντας φανερά κουρασμένος, όμως, δε δικαίωσε τις προσδοκίες, σημειώνοντας μόλις ένα γκολ, με αποτέλεσμα η Πορτογαλία να αποκλειστεί στα προημιτελικά από τη Γερμανία.
Ο φιλάνθρωπος ΚριστιάνοΛίγες μέρες μετά το καταστροφικό τσουνάμι που έπνιξε την Ινδονησία το 2005, ο Ρονάλντο έδωσε χαρά σε έναν 11χρονο και τον πατέρα του, που είχαν μείνει άστεγοι, αγοράζοντάς τους τα αεροπορικά εισιτήρια για να τον παρακολουθήσουν από κοντά σε έναν αγώνα της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006. Μάλιστα, με τη συνδρομή και των συμπαικτών του, συγκέντρωσε χρήματα και τους αγόρασε ένα νέο σπίτι!
Το ίδιο καλοκαίρι ταξίδεψε και ο ίδιος στην Ινδονησία, όπου συνάντησε την πολιτική ηγεσία της χώρας και τους έδωσε το ποσό των 100.000 ευρώ, τα οποία είχε μαζέψει δημοπρατώντας προσωπικά του αντικείμενα και φανέλες.
Είπαν γι’ αυτόν...
«Ο Ρονάλντο είναι καλύτερος των Τζορτζ Μπεστ και Ντένις Λόου, οι οποίοι ήταν δύο σπουδαίοι παίκτες στην ιστορία της Γιουνάιτεντ». Γιόχαν Κρόιφ
«Πολλοί παίκτες στο παρελθόν έχουν χαρακτηριστεί ως ";ο νέος Μπεστ";, αλλά στην περίπτωση του Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν η πρώτη φορά που το εξέλαβα ως κομπλιμέντο για μένα». Τζορτζ Μπεστ
«Είχαμε μερικούς εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές στα 20 χρόνια που είμαι στην ομάδα. Αλλά αυτός είναι ο καλύτερος». Σερ Αλεξ Φέργκιουσον
«Αν είχα γεννηθεί με το ταλέντο του Ρονάλντο, δεν θα χρειαζόταν να δουλέψω τόσο σκληρά στη ζωή μου». Λουίς Φίγκο...και ο ίδιος για τον εαυτό του«Είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος και ο τρίτος καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι καλοί υποψήφιοι όπως οι Κακά, Μέσι και Τόρες. Νομίζω πως έκανα ότι είναι απαραίτητο για να κερδίσω και θέλω να συνεχίσω να κάνω περισσότερα. Στόχος μου είναι να κερδίσω ό,τι βρω μπροστά μου» (λίγες μέρες πριν τη βράβευσή του με τη «Χρυσή Μπάλα»).